ศิลปะและความเชื่อ
กรุงธนบุรี (พ.ศ. 2310 - 2325)
กรุงธนบุรี (พ.ศ. 2310 - 2325)
พุทธศาสนาเป็นศูนย์กลางของสังคม มีการบูรณะวัดและฟื้นฟูคณะสงฆ์ สมเด็จพระเจ้าตากสินทรงอุปถัมภ์ศาสนาและส่งเสริมการปฏิบัติธรรม/สมาธิ ได้อัญเชิญพระแก้วมรกตมาประดิษฐานที่กรุงธนบุรี (วัดอรุณราชวราราม)
ความเชื่อยังผสมผสานพุทธ–พราหมณ์–ไสยศาสตร์ เช่น พิธีกรรม เสริมสิริมงคล การสะเดาะเคราะห์
เน้นการบูรณะของเดิมมากกว่าสร้างใหม่ เพราะทรัพยากรจำกัด รูปแบบยังคงศิลปะอยุธยาตอนปลาย แต่เรียบง่าย แข็งแรง ใช้งานได้จริง สถานที่สำคัญ เช่น
วัดอรุณราชวราราม (วัดแจ้ง) ได้รับการบูรณะและเป็นศูนย์กลางสำคัญ
ป้อมและกำแพงเมือง เช่น ป้อมวิชัยประสิทธิ์เพื่อการป้องกัน
มีผลงานไม่มากนัก เพราะเป็นช่วงสงครามและฟื้นฟูประเทศส่วนใหญ่เป็น การรวบรวมคัดลอกวรรณกรรมเดิมจากสมัยอยุธยาที่ยังหลงเหลือ วรรณกรรมเกี่ยวกับศาสนาและคำสอนยังคงมีบทบาท ถือเป็นช่วง “รักษามรดกเดิม” มากกว่าสร้างสรรค์ใหม่
ศิลปะและความเชื่อสมัยธนบุรีเป็นการ “ฟื้นฟูและสืบทอด” จากอยุธยา โดยมีพุทธศาสนาเป็นแกนกลาง สถาปัตยกรรมเน้นบูรณะ และวรรณกรรมเน้นอนุรักษ์มากกว่าสร้างใหม่